يادداشت سى و چهارم

ديروز سخنرانى جذابى درمورد ويژگى هاى يك انسان خلاق شنيدم.اينكه زمان حاوى شكستگي ست و انسان خلاق در همان شكستگى ها جا ميماند و دنبال جامانده هايش ميگردد.در تمام اتفاقات مهم تاريخ مثل انقلاب ها و اعتراض ها هميشه درس هايى هست كه ما از آن اتفاق ها گذر كرديم .بايد برگرديم و دوباره پيدايشان كنيم.عجيب ترين و درست ترين جمله اى كه شنيدم اين بود كه | اميد در گذشته ست نه آينده | اگر آن اتفاقات بزرگ و شكستگى هاى زمانى گذشته نباشد اميدى براى كشف و خلاقيت باقى نميماند.

و انسان خلاق شيفته پديده هاى ناتمام است.همه ى ما عشق هايى داشتيم كه نيمه تمام ماندند و خيلي چيز هاى نيمه تمام ديگر كه از درونشان آثار شگفت انگيزى خلق شده.ناتمامى براى من مثال جاماندگيست.اين گذر نكردن و در عجله نبودن دنياى مدرن امروز و توانايى ديدن روشنايى هاى يك وضعيت تاريكى و تاريكى هاى يك وضعيت سفيد.

يادداشت سى ام...